Σπύρος Αντωνόπουλος: «Η εστίαση δεν είναι σουπερμάρκετ»

Το Grill καταγράφει τις απόψεις ενός μάχιμου και μαχητικού επαγγελματία της καφεστίασης με έδρα την Καλαμάτα, που βλέπει να λαμβάνονται αποφάσεις για τον κλάδο του χωρίς… τον κλάδο του.

Συνέντευξη: Θανάσης Αντωνίου. Φωτογραφίες: Θ.Α. & Bistroteca 

 

O Σπύρος Αντωνόπουλος δραστηριοποιείται εδώ και πάνω από 30 χρόνια στον κλάδο της καφεστίασης και της αρτοζαχαροπλαστικής στην Καλαμάτα και είναι μέλος του Συλλόγου Εστίασης Μεσσηνίας. Αυτή τη στιγμή διαθέτει το Bistroteca, ένα μεγάλο κεντρικό all day café restaurant στην κεντρική πλατεία της Μεσσηνιακής πρωτεύουσας, και πέντε ζαχαροπλαστεία με την επωνυμία Αθανασίου 1938. Επιπλέον, ελέγχει 12 bakery shops – ζαχαροπλαστεία στον Παναμά.

Τον συναντήσαμε στην πόλη του, στο πλαίσιο του μεγάλου Messinia Forum 2025 και, όπως ήταν φυσικό, ζητήσαμε να μάθουμε κάποια πράγματα για την κατάσταση που επικρατεί στην Πελοποννησιακή πόλη.

 

 Έχει δρόμο η Καλαμάτα

«Η Καλαμάτα στην εστίαση και τη φιλοξενία είναι ακόμη ένα ‘βρέφος’, σε σχέση με άλλες πόλεις της χώρας, τουλάχιστον σε σχέση με αυτές τις πόλεις που λένε ότι ασχολούνται σοβαρά με τον τουρισμό. Γίνονται πολλές προσπάθειες, άλλες καρποφορούν και άλλες όχι, και υπάρχει μια πολύ καλή αισθητική στην Καλαμάτα, σε σχέση με άλλες πόλεις της χώρας. Είναι μια όμορφη πόλη η Καλαμάτα, αλλά θέλουμε ακόμα πολλή δουλειά» μας λέει.

Πράγματι, η Καλαμάτα είναι μια σχετικά τετραγωνισμένη πόλη, με όμορφα καταστήματα, με περιποιημένες μεγάλες και μικρές πλατείες, με συγκλονιστική παραλιακή ζώνη και πεντακάθαρα νερά, μια μεσογειακή ιδιαιτερότητα που σπανίζει. Κι όμως, όπως επισημαίνει ο συνομιλητής μας, η Καλαμάτα δεν έχει μάθει ακόμα «πώς να καλεί κόσμο, πώς να τον φιλοξενεί σωστά και πώς να αυξήσει τη φήμη της διεθνώς».

Στην πόλη κυριαρχεί το ψητοπωλείο, ενώ μεγάλο μερίδιο έχουν η πίτσα και το μπέργκερ. «Αν κάνεις προσπάθεια να δουλέψεις με πιο παραδοσιακή κουζίνα, να χρησιμοποιήσεις ελληνικές πρώτες ύλες και συνταγές και να παρουσιάσεις το ανάλογο αποτέλεσμα, θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος πως οι ντόπιοι δύσκολα θα σε αποδεχτούν» μας λέει με ειλικρίνεια ο συνομιλητής μας, διότι «δύσκολα θα φάει κάποιος έξω αυτό που έχει ήδη στο σπίτι του».

Το καλοκαίρι η εικόνα, φυσικά, αλλάζει, καθώς στην πόλη καταφθάνουν αρκετοί τουρίστες από το εξωτερικό και Έλληνες παραθεριστές που αλλάζουν σε κάποιο βαθμό -όχι πολύ μεγάλο όμως- τις γαστρονομικές συμπεριφορές του ευρύτερου συνόλου.

 

Η χειρωνακτική εργασία

«Η Ελλάδα, όπως και η Καλαμάτα, είναι ένα ‘μικρό κουτάκι’, στο οποίο εισάγονται περισσότερα προϊόντα απ’ όσα ‘εξάγονται’», μας λέει ο Σπύρος Αντωνόπουλος, προεκτείνοντας τη σκέψη του αλλά και ερμηνεύοντας αυτό το έλλειμα παραγωγής, και μας εξηγεί ότι στη χώρα, όπως και στην Καλαμάτα, έχει σχεδόν ‘ποινικοποιηθεί’ η εργασία με τα χέρια. «Είναι πια ντροπή να ψήνεις σουβλάκια ή να σερβίρεις καφέδες, είναι πια ντροπή να σκαλίζεις την πέτρα ή να πλανεύεις στο ξύλο» μας λέει επικαλούμενος την εμπειρία του, τόσο ως επαγγελματία, όσο και ως απλού καταναλωτή σε διάφορες χώρες του κόσμου.

«Στην Ιταλία μπαίνεις μερικές φορές σε κρεοπωλείο και βλέπεις γιο, πατέρα και παππού να είναι εκεί, ντυμένοι με τις στολές τους, και να θέλουν να σε εξυπηρετήσουν με το χαμόγελο» μας εξηγεί.

Σύμφωνα με τον συνομιλητή μας, το πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από… κλαδικό, τείνει να γίνει μάλιστα πολιτισμικό ή/και αισθητικό, καθώς οι παρατηρήσεις του αφορούν την καθημερινότητα του σύγχρονου Έλληνα, από τη σχέση του με το ντύσιμο μέχρι τη σχέση του με τον πολιτισμό. Επισημαίνει, μάλιστα, και το γεγονός ότι στην Ελλάδα ένας μόνο άνθρωπος, ο επιχειρηματίας, προσπαθεί να παίξει πολλούς ρόλους, χωρίς πάντα να είναι εξίσου επιτυχημένος σε όλους.

Επιστρέφουμε στην Καλαμάτα ως γαστρονομικό προορισμό και επιχειρηματικό στίβο και ζητάμε από τον Σπύρο Αντωνόπουλο να μας περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί. «Τα ενοίκια είναι πλέον πολύ ακριβά στην πόλη, ενώ διαθέσιμα ακίνητα υπάρχουν. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν ακόμα πολλές δουλειές στον χώρο της εστίασης. Αντίθετα, στον χώρο της φιλοξενίας βρίσκονται ευκαιρίες. Υπάρχει μια δυναμική για υψηλού επιπέδου επενδύσεις, όχι για ‘μίζερες’ δουλειές, και όποιος επιχειρήσει στην πόλη θα πρέπει να είναι γνώστης του αντικειμένου» υπογραμμίζει.

Η Καλαμάτα έχει πολλά νεοκλασικά κτίρια, τα οποία, μετά από πολλές δεκαετίες πλήρους εγκατάλειψης, ανακαινίζονται σήμερα, με το ποσοστό των ακινήτων που αλλάζουν μορφή προς το καλύτερο, μέσω ιδιωτικών ή δημόσιων επενδύσεων, να ανέρχεται στο 60% του υπάρχοντος κτιριακού δυναμικού.

Στο λιμάνι, στο ιστορικό κέντρο αλλά και στην ευρύτερη Μεσσηνία υπάρχει πράγματι κινητικότητα, όσον αφορά την ανακαίνιση ιστορικών και εμβληματικών σε κάποιες περιπτώσεις κτιρίων.

 

Όταν παρεμβαίνει το κράτος…

Τη στιγμή που συνομιλήσαμε με τον Σπ. Αντωνόπουλο, η ψηφιακή κάρτα δεν είχε ακόμα κλείσει τρίμηνο λειτουργίας, παρ’ όλ’ αυτά ο επιχειρηματίας από την Καλαμάτα είχε ήδη διαμορφωμένη άποψη, την οποία μάλιστα εξέφρασε δημόσια στο συνέδριο που προηγήθηκε της συνέντευξής του.

«Έχω την εντύπωση ότι με την ψηφιακή κάρτα επιλέχτηκε ένα μοντέλο, το οποίο εφαρμόζεται σε ένα σουπερμάρκετ ή σε μια τράπεζα, για να το εφαρμόσουμε σε έναν χώρο όπου υπάρχει επαγγελματική δραστηριότητα σχεδόν 16 ώρες την ημέρα και κάθε μέρα» αναφέρει.

Το αποτέλεσμα μέχρι αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον στις δικές του επιχειρήσεις, είναι ότι χάνει δύο ώρες εργασιών. «Ανοίγουμε μία ώρα αργότερα το πρωί και κλείνουμε μια ώρα νωρίτερα το βράδυ. Χάνουμε περίπου 5-6% του ‘χωροχρόνου’ της εργασίας, ενώ παρατήρησα ότι εδώ στην Καλαμάτα έχει χαθεί η… ζωηράδα των επτά ημέρων την εβδομάδα, που υπάρχει παραδοσιακά στον χώρο της καφεστίασης» μας εξηγεί. Κάποια καταστήματα στην Καλαμάτα κλείνουν μία ημέρα την εβδομάδα, κάτι που δε συνήθιζαν στο παρελθόν. Ο κίνδυνος να αργεί η Καλαμάτα τις Κυριακές και τις Δευτέρες είναι υπαρκτός.

Κλείνουμε τη συζήτησή μας με τον επιχειρηματία Σπύρο Αντωνόπουλο, ο οποίος βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει ένα παράπονό του. «Ασχολούμαι με την εστίαση πάνω από 30 χρόνια και έχω δραστηριοποιηθεί σε διαφορετικά είδη της εστίασης. Δε θυμάμαι ποτέ να ήρθε κάποιος από αυτούς που σχεδιάζουν τις κεντρικές πολιτικές να με ρωτήσει τι πρέπει να αλλάξει στον χώρο μου. Δεν με έχει ρωτήσεις κανείς πώς βρίσκουμε υπαλλήλους και πώς τους πληρώνουμε. Και ταυτόχρονα, βλέπω πολιτικές για την απασχόληση που δε χτυπάνε την ανεργία, αλλά καλλιεργούν την τεμπελιά. Αλλά, δυστυχώς, ούτε ο ίδιος ο κλάδος μου έχει ρωτηθεί συνολικά για τις αποφάσεις που λαμβάνονται» μας λέει.