“Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς δεν τρώει μπέργκερ;”

Οι αρχιτέκτονες Γιάννης Κιτάνης και Κώστας Αλιβιζάτος μιλούν στο Grill.

Οι δύο νεαροί και ταλαντούχοι αρχιτέκτονες, που πρώτευσαν μέσα στο 2018 στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό «COOK8: Ο Νέος Τόπος Εστίασης» του  αρχιτεκτονικού περιοδικού Δομές, μιλούν στο Grill για το έργο τους και τη σύγχρονη εστίαση στην Αθήνα.
Συνέντευξη & φωτογραφίες: Θανάσης Αντωνίου. Φωτογραφίες έργου: Αλίνα Λέφα

 

Βρίσκονται στα μέσα της τρίτης δεκαετίας της ζωής τους και μόλις πριν από δύο χρόνια, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους δημιουργώντας ένα αρχιτεκτονικό γραφείο που εδρεύει σε ένα εντυπωσιακό, νεοκλασικό κτίριο, στην Πλατεία Κοτζιά, δίπλα ακριβώς στο ιστορικό Δημαρχείο της Αθήνας.

Εκεί τους επισκεφτήκαμε για να συζητήσουμε για την πρόσφατη διάκρισή τους και τις απόψεις τους περί εστίασης και αρχιτεκτονικής. Θυμίζουμε οτι τα βραβευμένα έργα, μεταξύ αυτών και το δικό τους, είχαν εκτεθεί στο Μουσείο Μπενάκη, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση.

Δείτε εδώ το σχετικό δημοσίευμα του Grill στην έκθεση COOK8.

 

Grill| Πείτε μας δύο λόγια για το θέμα του διαγωνισμού και τη δική σας συμμετοχή.

Αλιβιζάτος | Σε ένα περιορισμένο χώρο μεταξύ 24 και 30 τ.μ. έπρεπε να δώσουμε μια ιδέα η οποία θα προωθούσε την κοινωνικοποίηση μέσω παρασκευής και κατανάλωσης φαγητού για οκτώ άτομα. Έπρεπε να βρούμε λύσεις ώστε να μπορεί ο χώρος να εξυπηρετεί αυτή τη συνθήκη. Δημιουργήσαμε ένα τετράγωνο κτίσμα το οποίο εμπεριείχε μια στενή και σκοτεινή διαδρομή. Στη διαδρομή αυτή ο επισκέπτης περνούσε μέσα από διάφορα σημεία του εστιατορίου όπως η αποθήκη- ψυγείο όπου υπήρχαν κρέατα και λαχανικά, στη συνέχεια διέσχιζε και περνούσε από τη λάντζα και μέσα από την ψησταριά πριν φτάσει στο τραπέζι.  Άλλωστε το ‘restaurant’ δεν είναι μόνο ο χώρος που τρως: είναι ο χώρος που επαναοικοδομεί κανείς τον εαυτό του κι αυτό – αν μπορέσει να επιτευχθεί- δίνει αμέσως μια αρχιτεκτονική ποιότητα.

Σας έχει επηρεάσει αυτή η νέα τάση για ανοικτή κουζίνα στα εστιατόρια;

Κιτάνης | Λέτε αυτή που ο σεφ μοιάζει με Dj σκυμμένο πάνω από τα πιάτα του! Δεν θα λέγαμε ότι μας επηρέασε αυτή τάση. Πιο πολύ μας ενδιέφεραν ξεκάθαρες αρχιτεκτονικές έννοιες. Θέλαμε μέσα σε ένα πολύ περιορισμένο χώρο να αποδώσουμε έννοιες όπως κίνηση και στάση, φως και σκοτάδι, μυρωδιές, αφές κ.ά. Δεν είχαμε κατά νου τόσο πολύ την έννοια του εστιατορίου, όσο το γεγονός ότι τρώμε όλοι μαζί.

Αλιβιζάτος | Την ιδέα μας έδωσε η παρασκευή του κλέφτικου αρνιού ή κατσικιού, όπου το φαγητό θάβεται στη γη προκειμένου να μαγειρευτεί αργά, με τη φωτιά να καίει από πάνω. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο φαγητού στον οποίο όμως η τροφή υπονοείται· δεν φαίνεται. Καταλήξαμε στην επιλογή του ‘σκοταδιού’ που μοιάζει με τη διαδικασία  του ‘κλέφτικου’, με την έννοια ότι το φαγητό μαγειρεύεται κάπου που δεν το βλέπεις.

Ποια εστιατόρια σας αρέσουν;

Κιτάνης | Μου αρέσει το BaseGrill στο Περιστέρι για το κρέας. Μου αρέσει το Υπερωκεάνειον στον Πειραιά για το ψάρι. Μου αρέσει επίσης το μεζεδοπωλείο Εξωστρεφής στο λόφο του Στρέφη για την τοποθεσία του. Η αρχιτεκτονική έρχεται πολύ μετά.

Έχει αλλάξει η εικόνα της εστιατορικής Αθήνας, αρχιτεκτονικά, σε σχέση με την προ κρίσης εποχή;

Κιτάνης | Έχει αλλάξει πολύ. Δυστυχώς, η προ κρίσης αισθητική στην εστιατορική Αθήνα ήταν σε μεγάλο βαθμό κιτς. Τα καταστήματα της Αθήνας μοιάζουν πλέον με τα αντίστοιχα των δυτικών πρωτευουσών και σε υπηρεσίες είναι ακόμα καλύτερα. Προ κρίσης, η εικόνα της πόλης ήταν πιο …επιφανειακή.

Αλιβιζάτος | Υπάρχει πλέον μεγάλο ενδιαφέρον στο χώρο της εστίασης και οι νέες τάσεις, όπως τα οργανικά προϊόντα, επηρεάζουν σαφώς την αισθητική. Ο κόσμος πειραματίζεται, αποφεύγει τα τετριμμένα… Υπάρχει όμως κι ένας φετιχισμός στο concept που συχνά μπερδεύει τον κόσμο. Υπάρχει το αρχιτεκτονικό σχέδιο και υπάρχει το σχέδιο για τη δημιουργία μιας ιδιαίτερης κουζίνας και, συχνά, αυτά τα δύο σχέδια, δεν ταυτίζονται. Αλλά ακόμα κι αν ταυτιστούν, δεν σημαίνει ότι το εστιατορικό αυτό πείραμα θα πετύχει.

Πως βλέπετε να επιδράει στις κουζίνες το μεταναστευτικό κύμα που περνάει από τη χώρα μας;

Κιτάνης | Είχε πολύ έντονο ενδιαφέρον το πρώτο διάστημα της μαζικής εισόδου των μεταναστών, ειδικά στο Μεταξουργείο και τον Κεραμεικό με τα ασιατικά εστιατόρια, που σέρβιραν ωραία ποιότητα φαγητού, με άμεσο και φθηνό τρόπο. Πέρα όμως από τις αυτές τις ασιατικές και μεταναστευτικές κουζίνες, παρατηρώ ότι αυξάνεται η παρουσία των λατινοαμερικανικών κουζινών με διάφορα μαγαζιά στην Αθήνα κι αυτό είναι περίεργο διότι δεν προκύπτει από μεταναστευτικές ροές αλλά από Έλληνες που έχουν ζήσει στη Βόρεια Ευρώπη και την Αμερική κι έχουν εμπνευστεί από αντίστοιχα καταστήματα στις χώρες αυτές. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι κατά το παρελθόν, οι κουζίνες που προήλθαν από μεταναστευτικές ροές δημιούργησαν την κουζίνα πόλεων όπως π.χ. το Βερολίνο. Εδώ βέβαια υπάρχει γαστρονομική κουλτούρα που μόνο να ευνοηθεί μπορεί. Μπορεί δηλαδή να βοηθηθεί ο ‘βασιλιάς του street food’, το σουβλάκι, από τα bao buns. Πηγαίνω συχνά στο Anadolu στο Πεδίον του Άρεως και βλέπω πως η κουρδική κουζίνα έχει ‘ελληνοποιηθεί’ με φοβερό γευστικό αποτέλεσμα.

Πως βλέπετε όλη αυτή τη φάση με το μπέργκερ στην Ελλάδα και την αμερικανική αισθητική που ‘κουβαλάει’;

Αλιβιζάτος | Είναι γελοίο και προσβάλει και το rock‘n’ roll κάτι τέτοιο και το μπέργκερ. Θυμάμαι τα Jolly’s γωνία Ιπποκράτους και Αλεξάνδρας. Σαν να ήσουν μέσα σε ένα φλίπερ, ένα ιδιαίτερο fast food, εξυπηρετούσε όμως το concept ενός μπεργκεράδικου χωρίς να προσποιείται  ότι είναι rock‘n’roll, πιο πολύ rave θα το έλεγα! Έγινε μια ‘κοιλιά’ στη συνέχεια και, σήμερα, ξανάρχονται τα μπέργκερ στην εποχή μας, με πολύ διαφορετικό και ποιοτικά ανώτερο κρέας και ‘πουλάνε’ πλέον όλο αυτό το concept με αναφορές στα 50s, τον Τσακ Μπέρι και τον Έλβις Πρίσλεϊ, το rock ‘n’ roll κ.ό.κ. Είναι σπουδαίο ότι βελτιώθηκε το κρέας, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αναφέρονται π.χ. στην Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Δεν τρώει μπέργκερ η σύγχρονη Αμερική;

Oι Γιάννης Κιτάνης και Κώστας Αλιβιζάτος. στο αρχιτεκτονικό γραφείο τους, στην Πλατεία Κοτζιά.

You might also like